Gelijkwaardig

Bram is ambulant begeleider bij een instelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.

Als pleegzorgwerker word je verondersteld alles te weten. Echter, ik weet niet alles. Dus dan vraag ik het na. In dat kader bel ik met de sociale dienst. De mevrouw die ik aan de lijn krijg, is niet genegen om mij een antwoord te geven. ‘Wij zijn bereikbaar tussen tien en twaalf. Het is inmiddels twaalf uur geweest (klopt, het is tien over twaalf). U kunt nu echt niet meer bellen.” Ik ben een beetje in de war. Ik heb nu toch iemand aan de lijn? De mevrouw spreekt mij nogmaals streng toe en wil dat ik morgen tijdens de juiste uren terugbel.

Enigszins overrompeld mompel ik dat ik dat dan wel doe. Tot ik mij bedenk dat ik morgen om tien uur een overleg heb en dat ik dan moet weten hoe mijn cliënt verzekerd is. Dus net voordat ik het gesprek helemaal afsluit, zeg ik dat. “Oh, bent u van een hulpverleninginstantie? Zegt u dat dan,” zegt de mevrouw opeens een stuk vriendelijker. Ik kan mijn vraag stellen en heb binnen enkele minuten het antwoord.

Wat moet ik hier nou mee? Blij zijn dat ik tot de hulpverleners behoor en er voor mij deuren opengaan die voor anderen gesloten blijven? Nee, ik vind het een schande. Als die moeder zelf had gebeld, had ze haar antwoord nooit gekregen. Als wij in Nederland vinden dat mensen zelf hun zaken moeten regelen, behandel ze dan gelijkwaardig. Ook als hun kinderen niet meer thuis wonen.

 


Tags: ,