Beste lezers

“Ome Flip, ik ga naar mijn nieuwe huis en ik heb hele mooie spullen. Komt u gauw kijken?” Eind 2006 kreeg ik dit briefje van een vriendinnetje met Downsyndroom. In 1980 vond ik voor haar een leuk gezin, inmiddels is ze geadopteerd. Door de jaren heen is er geregeld contact en zien onze gezinnen elkaar in vakanties of bij speciale gelegenheden. Altijd is het meisje heel enthousiast als ze me ziet. Nu gaat ze, begeleid, op zichzelf wonen, vlakbij haar ouders.

U weet vast wel hoe dat gaat: wonend aan de ene kant van het land kom je niet dagelijks aan de andere kant. Dus dat bezoekje komt er even niet van. Tot in augustus een e-mail binnenrolt. “U hebt beloofd dat u zou komen, wanneer komt u nou?” Als in dezelfde week haar ouders en zijzelf en haar zus op bezoek komen, maken we direct een afspraak. Gelukkig is ze niet boos en als ik vraag of zij uit wil zoeken waar we dan wat kunnen eten, is ze helemaal tevreden. De afspraak zet ze geroutineerd in haar mobiele telefoon. Volgens mij kan dat niet met die van mij. “Dat klopt”, vertelt ze. “Dat ding van ome Flip is gewoon oud, hebt u geen geld voor een nieuwe? Dan kun je ook foto’s maken.” Echt een kind van haar tijd dus.

Als ik drie weken later in haar flatje word rondgeleid, is ze zo ‘groos als een bezem’. Ze heeft ook een restaurantje uitgezocht. Ze geniet met volle teugen van de wandeling er naar toe, waarbij ze het hele stadje lijkt te kennen en trots roept wie haar begeleider is. De pizza is lekker, maar mijn tafelgenote komt niet verder dan de helft. “Mamma komt straks koffie drinken en heeft appeltaart gebakken, anders lust ik dat niet meer. Ik wil ook nog graag een ijsje.” Bij haar flat staan haar ouders en zus al voor de deur. We halen herinneringen op en bekijken foto’s van haar doop en ook van haar belijdenis. Momenten waarop ik er bij mocht zijn. Ook nu wordt er een foto gemaakt. Terugrijdend naar Zeeland denk ik aan hoe het begon en hoe het is geworden.
Dat geeft toch een heel apart gevoel. Voor het komend jaar wens ik u dat alle beloften die we doen of ontvangen, waargemaakt mogen worden.

Flip Woltering, redactielid

Van de redactie

In het vorige nummer las u dat de uitgever van Mobiel in gesprek is met de uitgever van de WAT?!-krant om tot een oplossing te komen in de steeds weer terugkerende stress rondom het voortbestaan van de krant. We kunnen u tot onze blijdschap meedelen dat die oplossing gevonden is en dat hiermee de WAT?! voor onbepaalde tijd is gered. Op pagina 25 leest u hier meer over.

Uit de lezersenquête die het afgelopen jaar is afgenomen, bleek onder meer dat de rubriek ‘publicaties’ hoog gewaardeerd wordt. In dit nummer vindt u daarom een dubbele aflevering met uitgebreid aandacht voor ‘Niet zonder ons’, een nieuw boek over de rol van gezinshuizen binnen de jeugdzorg.

Met regelmaat sturen lezers ons artikelen die over hechting en/of loyaliteit gaan. Daarom ontstond het idee om hier een thema aan te wijden. De termen ‘hechting’ en ‘loyaliteit’ worden vaak in een adem genoemd. Wat is precies het een, wat precies het ander? De redactie heeft besloten om de twee onderwerpen uit elkaar te halen en er apart aandacht aan te besteden. In 2008 komt er dus een keer een thema over hechting en een keer een thema over loyaliteit.


Tags: ,