Contact tussen ouders, pleegouders en kinderen

Hoe is het voor een ouder als je kind in een ander gezin opgroeit? Zijn er manieren waarop het contact beter kan verlopen? Een aantal lezers reageerde en ook een moeder schreef over haar ervaringen.

Het terugzien van je kind

“Jaren geleden, februari 1991, is door ongelukkige omstandigheden mij het recht ontzegd om mijn drie dochters op te voeden. Om die reden kwamen zij in pleeggezinnen terecht en hadden de eerste jaren geen contact met mij. Ik heb dat nooit goed kunnen verwerken. Mijn moeder zei dat ze contact met mij zouden opnemen als ze ouder werden. Vette troost: ze waren nog maar 5, 4 en 2 jaar oud! De jaren gingen voorbij en ik stuurde braaf verjaardagskaartjes en dat was het.
Tot ik kaartjes terug begon te krijgen van de jongste: Wendy. Ik wist niet wat ik moest zeggen: ik wist eigenlijk niets van mijn eigen kinderen. Ondanks alles stuurden we elkaar vaker een kaartje. Wendy ging ook nog met familie van mij om en daar was ik blij mee. Zo hoorde ik ook dat het goed met haar ging (klein beetje jaloers was ik wel). Toen kreeg ik van een goede vriend een oude computer. Hij zei: “Als je weer contact met je kinderen wilt, moet je op hun manier communiceren en dat is via msn.” Zo kwamen voorzichtig de eerste e-mails en omdat Wendy mijn zusje en haar man kende, hebben wij via haar een afspraak gemaakt om bij mij op visite te komen. Het was voor Wendy en voor mij doodeng.
Als ondersteuning voor mij waren mijn zusje en haar man er bij en voor Wendy haar pleegmoeder. Het is het beste wat mij is overkomen. Wendy en ik hebben nu een heel leuke, eerlijke relatie. We zien elkaar op msn of we telefoneren en binnenkort komt ze met haar vriend op visite. Ze brengt veel vreugde in mijn hart en ik ben gelukkig en blij. Ik voel mij, ondanks de lange periode van stilte, toch weer moeder. Stiekem hoop ik dat het met de twee andere meiden ook nog  komt, maar het geluk dat ik nu heb, kan niemand mij meer afnemen. Met dank aan Wendy en aan haar pleegouders die ons hier in steunden.” (Karin)

Zwakke kanten laten zien

“Wij hebben drie plaatsingen gehad waarbij de contacten in de eerste twee gevallen moeizaam verliepen. Tijdens de laatste plaatsing verliep het contact heel goed. (…) Ik denk dat het mede komt doordat ik tijdens deze plaatsing ook mijn zwakke punten aan de moeder heb durven laten zien. Ik heb haar om advies gevraagd als haar dochtertje het moeilijk had. Ik betrok haar bij de dingen die voor een moeder zo belangrijk zijn. De verjaardag van haar dochter. Ze heeft bijvoorbeeld geholpen tijdens het kinder­feestje. (…) Ze bleef wel eens eten als ze haar dochtertje terug kwam brengen. Ik liet haar regelmatig merken dat ik als moeder voelde hoe zij zich moest voelen. Ze wist ook dat het nooit mijn bedoeling was om haar plekje als moeder in te nemen. Dat gaf haar een gevoel van veiligheid. (…) Ze weet dat ik het ook moeilijk heb gehad in het jaar dat haar dochter bij mij woonde. Daardoor kan ze nu denk ik met haar moeilijkheden bij ons terecht.” (R.W.)

Samen iets ondernemen

Met de komst van onze pleegzoon kregen we er een aantal structurele contacten bij, waardoor ons sociale leven wat op een lager pitje kwam te staan. Om de contacten als niet te problematisch te ervaren, bouwen we de bezoeken van vader, moeder, opa en oma zoveel mogelijk in in ons maandritme. Dat betekent dat moeder wordt betrokken bij de schoolactiviteiten (…). Ook komt moeder wel eens lunchen, gaat ze mee naar de kinderboerderij, naar het zwembad, naar de intocht van Sinterklaas of naar de laatste avond van de avondvierdaagse.
De bezoeken van moeder duren daardoor langer dan de anderhalf uur die ervoor staan, maar doordat we een activiteit ondernemen verlopen de drie tot vier uur per keer heel gemoedelijk. (…) Oma en opa hebben onze pleegzoon, na een bezoek bij hen, ook eens thuisgebracht, gedoucht en naar bed gebracht. Gewone gezinsactiviteiten delen met moeder en oma, zoals zij dat voorheen ook gewend waren te doen, geeft dat alles in goede harmonie verloopt. (…) Het doen van iets gezamenlijks bevalt ons uitstekend. Het steken van relatief veel tijd in de bezoeken nemen we dan maar voor lief. Hopelijk levert het een hoop krediet op en vertrouwen in onze manier van zorgen voor hun (klein)kind. (Emma)


Tags: , ,