Duivelse dilemma’s

In de dertig uur die ik wekelijks werk, moet ik twintig pleegkinderen begeleiden. Dat klinkt mooi, want dat is anderhalf uur per week per kind. Toch zitten er een paar addertjes onder het gras: ik neem zo nu en dan vakantiedagen op en eens per week vergader ik. Ik volg ook regelmatig bijscholing, gemiddeld een dagdeel per maand. Bovenal moet ik in verslagen verantwoorden waar ik mee bezig ben.

Dus ik heb helemaal geen anderhalf uur per week per kind. Het is drie kwartier per week geworden. Tijd die ik moet verdelen tussen een pleegkind, de pleegouders, de biologische ouders, de voogd en soms ook nog de school. Aangezien pleegouders niet tezamen in één groot flatgebouw wonen, gaat mijn reistijd daar ook nog van af.

Sommige problemen vreten tijd. Gaat het op school niet goed, dan ben ik aan het oplossen en vervolgens bijpraten van alle betrokken partijen soms wel drie uur kwijt. Dat is vier weken aan beschikbare tijd. Dus of even geen contact meer opnemen, of tijdelijk andere kinderen links laten liggen. Duivelse dilemma’s.

Mocht binnenkort de pleegzorgwerker weer op de stoep staan voor zomaar een praatje, biedt diegene dan een extra koekje bij de koffie aan. Even bijpraten, zonder directe aanleiding, lijkt gewoon, maar voor een pleegzorgbegeleider zijn dit zeldzame momenten, die met veel moeite gecreëerd zijn.


Tags: ,