Appeltaart

Het is een druilerige vrijdagmiddag. Onze jongste pleegzoon van acht jaar en ik bakken een appeltaart. Gisteren vroeg hij met een ernstig gezicht of dat mocht, om zaterdag mee te nemen naar mama. De appeltaart die we een paar weken geleden voor haar verjaardag gemaakt hebben, vond ze namelijk heerlijk.

Mama is nu ziek, heel erg ziek en appeltaart voor haar bakken is het enige dat onze pleegzoon voor haar kan doen. Ik stop altijd één appelpitje in de appeltaart en degene die het appelpitje in zijn stukje appeltaart vindt, mag een wens doen.

Als ik vraag of er een appelpitje in de taart mag, krijg ik even geen antwoord. Ineens vallen er dikke tranen tussen de appelschillen… Met mijn handen kleverig van het deeg houd ik onze pleegzoon vast. Al huilend en snikkend roept hij dat er géén appelpitje in de appeltaart mag. Hij kan toch niet wensen wat hij graag zou willen, mama wordt toch niet beter.

Daar heeft hij gelijk in, mama heeft het hem zelf verteld, vorige week, toen we bij haar op bezoek waren. We doen deze keer géén appelpitje in de appeltaart. Wel heel veel liefde…


Tags: ,