Gewoon

Bram is ambulant begeleider bij een instelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.

Een pleegkind is een gewoon kind. Een kind dat woont in een heel gewoon gezin. Althans, zo luidt de theorie. Het bijzondere aan een pleegkind is dat het niet meer bij zijn eigen ouders woont. Daarom krijgen de pleegouders een vergoeding in de onkosten en begeleiding van een pleegzorgwerker. Dat uitgangspunt zie je terug in de politiek. Het kabinet peinst er niet over om pleeg­ouders voor betaalde zorg in te zetten. Problemen aanpakken is iets voor ‘professionals’. Kinderen met grote problemen komen in behandelgroepen. Gewone kinderen gaan naar een pleeg­gezin. Maar… waarom begeleid ik die gewone kinderen dan niet? Kinderen met ADHD, daar heb ik er wel drie van. En dat meisje, dat het met moeite weet te redden op school. Hechtingsproblemen, ook iets dat door de deskundigen bij een aantal van ‘mijn’ kinderen is genoemd. Verder ken ik een jongen die zich iedere maaltijd weer helemaal vol eet, omdat hij er nog steeds niet op vertrouwt dat er de volgende dag wel weer te eten zal zijn. Gewone kinderen? Misschien Carolien. Haar moeder is ‘gewoon’ aan een overdosis heroïne gestorven en wie haar vader is, weet niemand. Vergeleken met de andere kinderen gedraagt zij zich in ieder geval ‘normaal’. Haar pleegouders zullen, als ze ouder wordt, haar wel moeten helpen om de heiligenstatus die haar moeder nu nog heeft, om te vormen naar de keiharde werkelijkheid. Maar dat is schijnbaar gewoon pleegzorg…


Tags: ,