Beste lezers

Bij deze Mobiel zit de nieuwe WAT?!-krant. U mag hem best lezen, maar geeft u de krant wel door aan de kinderen?

Wat wilt u van ons? Wie bent u eigenlijk?

Als redactie zijn we benieuwd naar wat u graag leest of wat u graag wilt lezen. We zijn benieuwd naar wat u mist of juist goed kunt missen. Wat wij vinden dat u moet lezen, weten we wel. Maar wat u van ons wilt horen, is de vraag. Naar het antwoord gaan we de komende maanden op zoek.

Allereerst is de redactie gewezen op haar blinde vlek. Blind lijken we te zijn voor netwerkpleegzorg. Natuurlijk weten we wat het inhoudt en is er kennis over het reilen en zeilen binnen die vorm van pleegzorg. Toch sluiten titels, invalshoeken en onderwerpen deze groep vaak buiten. Wij hebben bijvoorbeeld de neiging om nieuwe pleegouders met blijdschap tegemoet te treden: “Geweldig dat u onderdeel bent van het goede werk dat pleegzorg doet.” Hoe ongepast ten opzichte van een moeder die het kind van haar verslaafde dochter opvangt. Blij met de situatie zal deze nieuwbakken pleegmoeder niet zijn.

Om de opvoeding van het kind van een familielid of buur beter in beeld te krijgen, gaat de hele redactie op pad om netwerkpleegouders te interviewen. Daarnaast willen we de redactie van Mobiel aanvullen met schrijvende netwerkpleegouders.

Tot slot willen we zicht krijgen op de behoefte van al onze lezers. Van u dus! Wat wilt u lezen, wat niet? Wat vindt u sterk aan Mobiel en wat niet? Een deel van u ontvangt begin mei een enquête. De adressen hiervoor worden willekeurig uit ons abonneebestand gehaald. Hopelijk bent u bereid uw meningen en ideeën met ons te delen. Mocht u geen enquête ontvangen, maar wel iets te vertellen hebben, schrijf ons gerust.

Laat u horen, dan hoort u van ons!

Rick van de Locht
Redactielid

Thema Uithuisplaatsing en rouw

Mobiel verschijnt eens per twee maanden. Voor ons is het haast onmogelijk om actueel te zijn en bovenop het nieuws te zitten. Het thema van dit nummer kreeg echter, door de dood van een vijfjarig pleegkind, een actuele bijsmaak.

In december werd Nederland opgeschrikt door de dood van Metehan. Tijdens een weekend bij zijn, ernstig depressieve, moeder werd hij door haar gewurgd. De pleegouders waren al een aantal weken bang dat er iets kon gebeuren en hadden dat aangegeven bij diverse instanties. Tevergeefs.

Helaas zijn er meer pleegouders die soms voor een weekend, maar soms ook voorgoed, een pleegkind zien vertrekken, terwijl dat niet goed voelt. In sommige gevallen blijkt het gevoel niet te kloppen, in andere helaas wel.

In Mobiel 5, 2006 stond het verhaal van de familie Thissen. Hun pleegkind werd teruggeplaatst terwijl ze geen vertrouwen hadden in een goede afloop. Hun gevoel klopte. Het gaat niet goed met hun pleegzoon bij zijn moeder. Pleegvader Thissen schreef: “Voor ons gevoel hebben we een zoon verloren.” Uit de reacties op het artikel bleek dat meer pleegouders gevoelens van rouw hebben na een afbreking van een plaatsing.

Kinderen die uithuisgeplaatst worden, maken ook een rouwproces door. Hun ouders evenzo. Ook bij hen is er verdriet, angst en onzekerheid voor de toekomst. Hoe zit het met rouw in de pleegzorg? Hoe ga je ermee om? Wat doen de instellingen ermee? In dit thema leest u er meer over.

Hoewel het thema over rouw gaat, gaat dit thema niet over de dood. Maar net als wij, zult u waarschijnlijk ook denken aan wat er gebeurd is met Metehan. De redactie van Mobiel betuigt zijn medeleven aan alle betrokkenen.


Tags: ,