Portret van een pleeggezin met pleegkinderen rond achttien jaar

John en Jolande rolden als vanzelf de pleegzorg in. Eerst door informeel twee meisjes uit de buurt op te vangen. Later besloten ze om officieel pleegouder te worden. Ze kozen ervoor om te zorgen voor kinderen die extra aandacht nodig hebben. Hun pleegzoon Ben heeft een verstandelijke beperking.

Wat is de samenstelling van jullie gezin?
John is medisch analist bij een zelfstandig laboratorium en Jolande werkt bij de Voorziening voor Pleegzorg. Samen hebben ze twee zonen. Jacques is 25 en trouwde afgelopen zomer met Esther. Bas is 23 en woont samen met zijn vriendin José bij John en Jolande. Ben is hun pleegzoon van 20. Hij heeft een verstandelijke beperking en werkt bij de werk­voorziening in de buurt. Ilona, hun pleegdochter van 16 jaar, volgt HAVO en doet aan stijldansen.

Hoe kwamen jullie er toe om pleeggezin te worden?
In de tijd dat onze zoons nog erg jong waren, zorgden we regelmatig voor twee meisjes uit de buurt na school en in de vakanties. Op een natuurlijke manier is de relatie met deze meisjes afgesloten. We merkten dat onze zoons een grote draagkracht hadden en dat wij graag meer wilden betekenen voor andere kinderen. Ben is op vijfjarige leeftijd bij ons komen wonen en Ilona op driejarige leeftijd.

Hoe reageerde jullie omgeving en familie op het pleegouderschap?
Onze familie toonde een lieve bezorgdheid. Ze vonden dat we goed moesten nadenken en goed voor onze kinderen en onszelf moesten zorgen.

Hoe ziet jullie begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
Met Ben hebben we zeer grote problemen gehad door zijn overstap van speciaal voortgezet onderwijs naar het reguliere beroepsonderwijs. Wij hadden het gevoel dat deze overstap te groot was voor Ben. Wij stonden hierin alleen. Ben kon het reguliere onderwijs niet aan. Dat uitte zich in zeer grote psychische problemen. In die tijd is de begeleiding duidelijk tekort geschoten. We zijn verder erg tevreden over de intensieve pleegzorg van de William Schrikker Groep.

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?
In de zeer moeilijke tijd met Ben wilden we serieus genomen worden. Wij voelden aan dat het niet lekker ging met Ben, maar we wisten te weinig van psychiatrie om het te kunnen benoemen. Ondanks onze twijfel en het gebrek aan steun waren we vastberaden. Deze vastberadenheid en het centraal stellen van Ben, heeft ons geholpen om samen uit het diepe dal te klimmen. We worden nu wel serieus genomen en daar plukt Ilona de vruchten van. We zijn wel onzeker over de toekomst van Ilona. Wat gaat er gebeuren als zij achttien wordt?

Hoe ziet het contact met de ouders en de familieleden eruit?
Ben heeft een groot netwerk. Hij ziet zijn broers en zus en sinds kort ook zijn zwakbegaafde vader. Hij bepaalt zelf wie hij ziet en ze komen allemaal bij ons over de vloer. Telefonisch heeft Ben wekelijks contact met hen. Soms gaat hij naar zijn zus en blijft daar logeren.
De vader van Ilona komt uit Afrika en haar moeder uit Zuid-Amerika. Haar vader is overleden. Gelukkig heeft ze afscheid kunnen nemen, samen met haar Afrikaanse familie. Doordat de familie is teruggegaan naar Afrika heeft zij hen daarna niet meer gezien. Haar moeder heeft steeds een andere man. Een keer per jaar gingen wij met Ilona op familiebezoek. Naar oma, moeder, tante en haar broer. Door omstandigheden heeft Ilona haar moeder nu al twee jaar niet gezien. Moeder wil Ilona graag zien, maar Ilona zegt dat ze dat niet wil.
We denken dat ze zich niet prettig voelt in de buurt waar haar moeder woont en dat ze niet goed weet hoe ze met haar moeder om moet gaan. Nu zijn we op zoek naar een goede manier om Ilona toch in contact te laten komen met haar moeder.

Welke praktische problemen komen jullie tegen?
Ilona heeft een eetstoornis. We kunnen geen koekje op tafel laten liggen. Ze eet alles op wat ze ziet en ze kan niet stoppen. Om haar niet in de problemen te brengen, sluiten we de kelder met etenswaren af.

Hoe gaan jullie kinderen om met de pleegkinderen?
Onze zonen gaan geweldig met Ben en Ilona om. Ze zijn heel loyaal en hebben veel begrip voor hun problemen en beperkingen. Ben en Ilona zijn gewoon hun broer en zus.

Zijn er momenten dat jullie denken, hier hadden we nooit aan moeten beginnen?
Die momenten hebben we niet gehad. Er zijn wel momenten geweest waarin we ons afvroegen: “Hoe moeten we nu verder? Welke hulp kunnen we inschakelen om verder te gaan?”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen wij het voor!
Laatst liet Ben door een uitspraak merken dat hij blij is dat we veel voor hem gedaan hebben.


Tags: , ,