Verhaal: Heimwee

Auteur: Michèle Baudet  

De dingen die ik zie, zijn niet de dingen die ik ken. Veel is wel het zelfde maar alles heeft een andere kleur; het ladekastje in de hoek (er zit een onbekende gele beer bovenop), het stugge nieuwe dekbed, de vloer van zeil, de muren.

Ik kijk rond in het kamertje, mijn nieuwe kamertje. Het ruikt er naar weiland. De gordijnen of de dekens? Of komt het van buiten? Ik gluur even door het raam. Buiten zijn allerlei vreemde mensen bezig met dingen die ze zo te zien vaker doen. Ze lopen heen en weer. Dragen een tas of een emmer. De geluiden zijn niet mijn geluiden. Het ruisten roept in mijn hoofd. Het tolt en wiebelt allemaal. Ik hoor een bezem over tegels enop het muurtje ligt een luie poes in de namiddagzon.

Ik haal mijn schouders op. Liefst kroop ik in de muurkast, onzichtbaar, met mijn ogen dicht. Als ik de kastdeur opendoe, piept het scharnier. De kast ruikt naar anders. Niet naar mij. Niet naar mijn eigen gedachten. Ik draai me om. Met mijn eigen stem probeer ik vertrouwde woorden te vinden. Mijn oren willen ze wel horen maar ze vallen levenloos voor mijnvoeten neer. Alles is anders!

Zou ik nog wel dezelfde zijn als ik straks in de spiegel kijk? Boven de wastafel naast het raam hangt een kleine spiegel. Ernaast het lichtknopje voor de lamp erboven. Ik ga op mijn tenen staan. Ik zie mijzelf, net tot onder mijn schouders. Ik ben het echt. Snel doe ik een paar keer het licht aan en uit. Ik sta in de spotlights en dan weer in het donker.“Ik ben nu hier, ik ben nu hier”, mompel ik een hele tijd. Maar liever ben ik er niet als volgende keer het licht weer aanspringt.

Spinnen in mijn buik en zwarte vogels in mijn nek. Ik wil wel huilen, maar mijn tranen zijn nog thuis. Mijn echte thuis. Het voelt als honger, maar als ik aan eten denk, word ik misselijk. Het voelt als boos, maar als ik aan ruzie denk, moet ik rillen. Het voelt als stout, maar ik heb niks gedaan. Het voelt als ziek en koorts en spugen. Het doet pijn en voelt als zielig. Een koele hand ligt even in mijn nek en dat is vreemd maar eigenlijk ook wel fijn.

Ik stop mijn hand onwillig in mijn broekzak en voel opeens een steentje, een munt en een touwtje. Mijn eigen ‘dinge-dingen’. Ze zijn stilletjes en trouw met me meegereisd naar hier. Had ze eerder, thuis nog, in mijn zak gestopt om niet te vergeten. Mijn getuigen. Ik klem mijn vingers er warm en plakkerig omheen. “Van mij”. Zolang zij er zijn, hoef ik niet te vergeten, kan ik nadenken over hier en daar. Waar ik het over heb, zij kennen mij, ruiken naar mij, weten van mij.

Ik pak de koele hand aan en slaak een diepe zucht.

Beeldend kunstenaar Michèle Baudet (Groningen, 1958) woont en werkt in Haarlem. In 2004 organiseerde zij het festival ’Heimwee in Haarlem’, dat de 2e prijs ‘Meest innovatieve project’ kreeg uitgereikt. In haar tekeningen, video’s en installaties speelt taal een belangrijke rol. Zowel haar verhalen als haar beeldend werk zijn associatief en intiem en gebaseerd op persoonlijke herinneringen.


Tags: , ,