Foetsie en weg is ie…

Frits Koetsier deelt met u zijn pleegzorgervaringen. Zijn eerste plaatsing is inmiddels achter de rug. Puberpleegzoon Louis Mario is vertrokken uit huize Koetsier. Frits vertelt ons over zijn observaties rond deze eerste plaatsing.

Louis Mario, onze eerste pleegzoon, verliet een paar maanden geleden ons huis. Hij was net 16 geworden. Twee jaar heeft hij bij ons gewoond. In het begin werd ik voor gek verklaard. Kennissen en vrienden, maar ook ouders uit andere pleeggezinnen zeiden tegen mij en mijn vrouw: “Dat moeten jullie niet doen. Meteen een puber in huis? Dat moet wel mis gaan. Een perspectiefbiedende plaatsing? Weet je wel hoe lang dat kan duren?”

Enfin, het pakte – blijkt nu – dus eigenlijk allemaal best goed uit. Zowel voor Louis als voor ons. Louis en ik konden de tijd vinden om op ons gemak naar een afscheid toe te groeien. En over het evenwichtige laatste galgenmaal schreef ik al eerder. Veel mensen vroegen mij de afgelopen maanden of ik hem miste. Eigenlijk is mijn eerste reactie daarop “nee”.

Het is heerlijk om ons huis weer helemaal voor onszelf te hebben. Om naakt de badkamer uit te kunnen struinen. Of om de muziek van de band Coldplay ’s avonds niet door het hele huis te voelen dreunen. Of om gewoon weer eens ouderwets pas met eten te beginnen na negen uur ’s avonds en door te tafelen tot middernacht. Ongemerkt was ik blijkbaar toch wel toe aan wat rust.

Mis ik Louis nou echt niet? Natuurlijk wel een beetje. Zijn getut voor de spiegel met kilo’s gel in zijn haar. De huiswerkvragen die hij stelde, die mijn schooltijd weer deden herleven. Zijn puberale wereld van school, toneel en vriendjes. Zijn hippe taalgebruik en zijn zenuwen voor ieder schoolfeest. Het was een bijzondere jongen en mijn wens is dat zal hij dat zijn hele leven zal blijven.

Louis Mario, bedankt… het ga je goed!


Tags: ,