“Als het kon, hadden we zelf voor onze kinderen willen zorgen”

Stefanie en Daan hebben een verstandelijke beperking. Ze zijn de ouders van vier kinderen, die in pleeggezinnen wonen. Mobiel sprak met deze zeer betrokken ouders over hun leven en over hoe het is als je kinderen niet bij je kunnen wonen. Ook komen de pleegouders aan het woord die voor hun twee jongste dochters zorgen.

Stefanie en Daan staan al op me te wachten als ik uit de trein stap. Ze vinden dit interview heel spannend, emotioneel en moeilijk. Ze hebben aan Coby, die hen helpt als ambulant woonbegeleidster, gevraagd of zij hen wil ondersteunen bij het gesprek.

Stefanie en Daan leerden elkaar kennen door de lekkere ijsjes die Daan verkoopt. Hij was op slag verliefd. Oude relaties zaten de eerste verliefdheid in de weg. Toch zijn ze samen verdergegaan en nu zijn ze de trotse ouders van Danny (5 jaar), Peter (3 jaar), Bianca (2 jaar) en Janneke (9 maanden). Danny woont net over de grens in België in een pleeggezin. Peter woont in Nederland in een pleeggezin, net als Bianca en Janneke, die samen in een pleeggezin wonen. Stefanie en Daan zien alle kinderen één keer per maand.

Daan en Stefanie hebben geen gemakkelijk leven. Er zijn problemen met geld en huisvesting. Hun ouders willen wel helpen, maar hebben daar niet zoveel mogelijkheden voor. Danny werd geboren toen ze nog geen dak boven hun hoofd hadden. Stefanie en Daan hebben toen zelf aangegeven dat ze hulp nodig hadden. Toen Danny acht maanden was, is hij naar een pleeggezin gegaan. Stefanie en Daan vinden het erg moeilijk om een eigen leven op te bouwen. Met alle problemen viel het niet mee om voor Danny te zorgen. Dat Peter en Bianca in een pleeggezin terecht kwamen, was niet te voorkomen. Als het zou kunnen, zorgen Stefanie en Daan het allerliefste zelf voor hun kinderen.

Net voor de geboorte van Janneke zaten de ouders in een diep dal. Ze dreigden weer op straat gezet te worden en vroegen opnieuw hulp. Die hebben ze gekregen en dankbaar aanvaard. Het gaat nog steeds goed. Er werd een container voor hun huis neergezet en samen met Coby en vele anderen maakten ze hun huis schoon en ruimden ze op. Van een charitatieve instelling kregen ze enkele nieuwe meubels. Hun huis ziet er nu gezellig uit. De financiën worden voor hen geregeld. Coby houdt in de gaten of ze het huis goed schoonhouden. Samen met de thuiszorg helpt Coby bij allerlei andere sociale zaken, zoals  doktersbezoek.

Het gaat nu goed met hen. Ze hebben de moed gehad om van niets een leven op te bouwen met hun beperkte mogelijkheden. Daan verkoopt nog steeds ijsjes. Zijn salaris is geen vetpot en dat zal het ook nooit worden. Van zijn baas mag hij zijn vrije dag verschuiven om bij zijn kinderen op bezoek te gaan, want Stefanie en Daan willen geen bezoek missen. Ze vinden het fijn als ze zien dat de kinderen de kleren dragen die ze met veel moeite hebben kunnen kopen.

Ze proberen tijdens de bezoeken zoveel mogelijk met de kinderen te spelen. Stefanie en Daan voelen niet altijd aan waar de kinderen in hun ontwikkeling aan toe zijn. Ze willen wel graag dat de kinderen ‘papa’ en ‘mama’ zeggen, maar ze vinden het ook goed als de kinderen ‘papa’ en ‘mama’ zeggen tegen hun pleegouders. Danny weet al goed dat Daan en Stefanie zijn ouders zijn. Dat betekent veel voor hen.

Tijdens een bezoek aan Bianca en Janneke had Daan Janneke op schoot. Hij trok gekke bekken en Janneke begon te lachen. Dat gaf hem een goed gevoel. Bianca was tijdens dat bezoek gevallen. Ze moest huilen en ze liep naar de pleegmoeder toe. Nadat ze getroost was, kwam ze weer naar Stefanie toe. Het deed zeer om dat te ervaren. Bij de pleegouders van Bianca en Janneke voelen de ouders zich thuis. Daarom hebben ze, toen Stefanie in verwachting was van Janneke, met de hulp van pleegzorg zelf gevraagd of de pleegouders ook voor deze baby wilden zorgen. Ze zijn blij dat de zusjes samen kunnen opgroeien.

Met de pleegouders van Peter konden ze eerst niet goed opschieten. Ze voelden zich onbegrepen. Nu gaat dat beter. Peter is een druk mannetje. Hij gaat sinds kort ook naar een weekendpleeggezin. Stefanie en Daan hadden daar graag van tevoren over willen praten. Het allerbelangrijkste vinden zij dat hun kinderen weten dat zij de echte ouders zijn. De plaatsing van Janneke ligt nog vers in hun geheugen. Ze willen niet nog een keer zo’n afscheid meemaken. Met Coby zijn ze nu op zoek naar een goede manier van anticonceptie. Maar als ze het konden, hadden ze het liefst zelf voor hun kinderen gezorgd!

Het pleeggezin van Bianca en Janneke

Irene en Klaas vormen met hun drie pleegkinderen, de poezen en de hond een warm en hartelijk gezin. Met veel liefde zorgen zij voor Axel van 6 jaar en de zusjes Bianca en Janneke. Het is bijzonder dat zowel de ouders van Axel als de ouders van Bianca en Janneke een verstandelijke beperking hebben.

Vanuit een crisispleeggezin kwam de driejarige Axel bij hen wonen. Zijn ouders zijn gescheiden. De geringe bezoekcontacten verlopen altijd moeizaam. Het is een geheime plaatsing. Voor Axel zijn de contacten zwaar, omdat hij eerst zijn vader een uur ziet en daarna ook nog zijn moeder. Zijn ouders weten niet hoe ze met Axel moeten omgaan, ondanks het feit dat ze meerdere kinderen hebben die ouder zijn dan Axel. Axel is eigenlijk nog te jong om te begrijpen dat zijn ouders een verstandelijke beperking hebben.

Bianca en Janneke zijn allebei als baby bij Irene en Klaas komen wonen. Ook bij deze plaatsingen wisten Irene en Klaas vooraf dat de ouders een verstandelijke beperking hebben. Zij vinden dat geen belemmering om van de kinderen te houden. Er is ook geen extra begeleiding nodig. De ouders van de zusjes komen elke maand op bezoek. De ouders kunnen moeilijk invoelen wat Bianca en Janneke leuk vinden. Zij willen het liefst hun dochters vasthouden. Janneke vindt dat nog wel goed. Bianca wil dat niet, ze loopt liever rond. Ze is nog te jong om te begrijpen dat haar ouders haar ouders zijn. Dat is voor de ouders weer moeilijk.

Janneke heeft na haar geboorte een week in het ziekenhuis gelegen. De ouders en de gezinsvoogd kwamen samen Janneke brengen. De ouders wilden goed afscheid kunnen nemen. Het is prettig dat er over en weer tussen ouders, pleegouders, voogden en begeleiders goede contacten zijn. Afgelopen najaar zaten zij voor het eerst met de ouders, de gezinsvoogd en de voorziening voor pleegzorg rond de tafel. Irene en Klaas hebben dat als erg positief ervaren.


Tags: , ,